Tijdens een fietsvakantie kwam Kitty (58) ongelukkig ten val. Meerdere vingers van haar rechterhand raakten ernstig beschadigd. Bij het Hand & Pols Centrum (HPC) Den Haag vond ze de gespecialiseerde begeleiding die ze nodig had. Inmiddels pakt ze veel dagelijkse activiteiten weer op. “De deskundigheid, de gastvrijheid en de manier waarop ze alles uitleggen: dat heb ik als heel prettig ervaren.”
Een fietstocht met onverwachte afloop
Kitty was met haar man op fietsvakantie in Elst, in de provincie Utrecht. Bij een kruispunt wilde ze van haar gehuurde fiets afstappen, en toen ging het mis. “Het kruispunt liep glooiend af en ik maakte een flinke smak, fiets en al. Ik kwam op mijn rechterhand terecht en mijn vingers sloegen helemaal om.”
Meerdere vingergewrichten schoten uit de kom en haar middelvinger liep een open wond op. Ook beschadigde ze de volaire plaat, een structuur die het middelste vingergewricht stabiliseert. “De pijn was zo hevig dat ik niet meer kon opstaan. Ik hield mijn gewonde hand met mijn andere hand vast. Niemand mocht eraan komen.”
Haar man bracht haar naar de spoedeisende hulp van het ziekenhuis in Ede-Wageningen. Daar behandelden artsen haar vingers en maakten ze de wond schoon en hechtten die. Daarmee begon een lang herstel.
Op zoek naar de juiste zorg
Omdat het ongeluk op vakantie gebeurde, verliep de verwijzing niet van een leien dakje. Het ziekenhuis verwees haar naar een Hand & Pols Centrum in de regio Ede-Wageningen, maar Kitty wilde liever dicht bij huis revalideren, in de regio Den Haag.
“Ik heb verschillende ziekenhuizen in de buurt gebeld, maar omdat ik daar niet bekend was met dit letsel, konden ze me niet helpen. Terwijl ik dacht: ik ben gewoon op vakantie gevallen. Dan moet ik toch ook thuis geholpen kunnen worden?”
Via het HagaZiekenhuis, locatie Bronovo, kwam ze bij het HPC Den Haag terecht. “Sandra, de medewerker die ik aan de telefoon kreeg, luisterde echt naar mijn verhaal. Ze overlegde met een behandelaar en zocht samen met mij naar een oplossing.”
Eerst keek het team of een gespecialiseerde handfysiotherapeut in haar woonomgeving haar kon behandelen. Haar letsel bleek daarvoor te complex, dus plande het HPC zelf een afspraak in. “Ik liep overal tegen muren aan, maar hier dachten ze met me mee. De maandag na mijn ongeluk kon ik al terecht.”
Herstellen met oog voor het dagelijks leven
Bij het HPC begeleidden een fysiotherapeut, een ergotherapeut en een revalidatiearts Kitty. Vanaf het begin draaide het niet alleen om haar hand, maar vooral om wat ze in het dagelijks leven weer wilde kunnen.
“Ze vroegen wat ik belangrijk vond. Ik fiets graag, dus ik wil mijn handrem weer goed kunnen gebruiken. Daarnaast doe ik vrijwilligerswerk met textiele werkvormen, en daarvoor heb je juist de fijne motoriek van je vingers nodig.”
De eerste weken kon Kitty haar rechterhand nauwelijks gebruiken. Ze is linkshandig, maar merkte nu pas hoeveel ze met rechts doet. Typen, koken, boodschappen dragen, zelfs een knoopje dichtmaken: ineens was alles een opgave.
Ze begon voorzichtig. “In het begin bewoog ik mijn vingers door rijst, om gevoel en beweging te oefenen. Later kreeg ik een spalk en kwamen er steeds meer oefeningen bij. Je moet geduld hebben en niets forceren.”
Met een gradenboog maten de behandelaars regelmatig hoe ver ze haar vingers kon buigen. “Soms dacht ik dat er geen vooruitgang meer in zat. Dan lieten ze zien dat ik tien graden verder kon buigen dan twee weken eerder. Dat lijkt weinig, maar het is wel degelijk winst.”
Kleine aanpassingen, groot verschil
Naast oefeningen voor beweeglijkheid en kracht kreeg Kitty praktische tips voor alledaagse handelingen. “Een pan afgieten vind ik nog steeds lastig. Ze lieten me zien hoe je de pan op het aanrecht laat steunen. Dan heb je minder kracht nodig en houd je meer controle. Zulke eenvoudige oplossingen bedenk je zelf niet zo snel.”
Thuis oefende ze elke dag, zeker in het begin. Haar man en zoon hielpen volop, al had dat ook een keerzijde. “Ze zijn heel lief en behulpzaam. Maar op een gegeven moment dacht ik: misschien vraag ik hulp bij dingen die ik alweer zelf kan. Gelukkig zijn ze ook een beetje streng voor me”, vertelt ze lachend.
Stap voor stap pakte ze meer op. “Ik typ weer volop en ben weer aan het schrijven. Koken gaat weer en ik ben zelfs aan een haakpatroon begonnen. Dat zijn voor mij mooie mijlpalen.”
Helemaal hersteld is ze nog niet. Vooral de fijne motoriek en de kracht in haar rechterhand vragen aandacht. “Sommige bewegingen zijn nog moeilijk en ik kan nog niet alles tillen. Maar ik merk wel hoeveel ik alweer kan.”
“Ze zijn eerlijk over wat wel en niet mogelijk is”
Kitty waardeert vooral de combinatie van vakkennis, persoonlijke aandacht en heldere communicatie. “Ik had twee fijne behandelaars. Heel verschillend als persoon, maar allebei betrokken en deskundig. Ze vertelden wat er aan de hand was, wat we gingen doen en wat ik kon verwachten. Ik had echt vertrouwen in ze.”
Ook hun eerlijkheid vond ze belangrijk. “Ze doen geen valse beloften en zeggen niet zomaar dat alles goedkomt. Ze kijken wat haalbaar is en halen daar samen met jou het maximale uit.”
Juist die specialistische kennis maakt volgens Kitty het verschil. “Een hand is zo ingewikkeld. Je merkt dat ze precies weten hoe alles werkt. Daardoor snap je ook waarom je een oefening doet en wat je ermee wilt bereiken.”
“Ik schud ze graag de hand!”
Op het moment van het interview revalideert Kitty ruim drie maanden. Binnenkort bespreekt ze met haar behandelteam hoe ze het vervolg aanpakken. Ze kan nog niet alles wat ze wil, maar kijkt positief terug op wat ze al heeft bereikt. Vooral de warme ontvangst is haar bijgebleven.
“Het zijn gewoon hartelijke mensen. Vanaf het eerste telefoontje en bij elke behandeling voelde ik me goed geholpen. Je merkt dat ze plezier hebben in hun werk en weten waar ze het over hebben.”
Zou ze het HPC aanbevelen? Daar hoeft Kitty niet lang over na te denken. “Zeker! Om hun kennis, maar ook om de vriendelijkheid en de manier waarop ze je begeleiden.”
Als ze haar ervaring in één zin moet samenvatten, zegt ze direct: “Ik schud ze graag de hand!”
