Dinphy over haar revalidatie bij het Zeeuws Hand & Pols Centrum in Goes
Als Dinphy vertelt over haar revalidatie bij het Zeeuws Hand & Pols Centrum in Goes, valt één ding meteen op: het enthousiasme en de warmte waarmee ze terugkijkt. “Voor mij was het echt een warm bad,” zegt ze zonder aarzeling. “Er werd naar me geluisterd, ik werd serieus genomen en het mocht op mijn eigen tempo.”
Dinphy is 55 jaar, alleenstaand en woont in Colijnsplaat. Ze leeft al jarenlang met een angst- en depressiestoornis, iets wat haar dagelijks leven sterk beïnvloedt. “Ik kan helaas niet werken. Dat gaat gewoon niet. Die stoornissen spelen al vanaf mijn jeugd en ik gebruik er ook medicatie voor. Ik heb gelukkig veel hobby’s en doe vrijwilligerswerk. Creatief bezig zijn helpt mij om balans te houden. Ik tuinier graag, knutsel veel en haken was eigenlijk mijn grote passie. Ik maakte van alles, zoals truitjes, vestjes en topjes. Dat deed ik met zoveel plezier. Totdat mijn rechterhand en pols het steeds meer lieten afweten.”
Drie operaties in tien maanden tijd
Aanvankelijk probeerde Dinphy haar klachten te negeren. “Je denkt toch, ik word wat ouder, dat hoort erbij.” Maar de pijn nam toe. Op een gegeven moment kon ze haar planten niet meer verpotten en zelfs dagelijkse handelingen zoals haar gezicht wassen of aankleden deden pijn. “De huisarts verwees mij direct door naar de orthopeed en die verwees mij door naar de plastisch chirurg. Vervolgens volgden er uiteindelijk drie operaties in tien maanden tijd. Er bleek zoveel mis te zijn in mijn dominante rechter hand en pols, van slijtage en beschadigingen tot een te lange elleboogpijp.”
Na elke operatie startte de revalidatie bij het Hand & Pols Centrum. “Ik loop daar nu bijna een jaar, eerst elke week, nu eens in de drie of vier weken. Mijn handtherapeuten Ardjan en Janneke vormden een goed team dat oog had voor mij als persoon. Ik kon echt op mijn eigen tempo revalideren. Dat was zó belangrijk voor mij.”
“Ik kon echt op mijn eigen tempo revalideren. Dat was zó belangrijk voor mij.”
Revalidatie was meer dan alleen handtherapie
Wat Dinphy vooral heeft geraakt, is dat haar revalidatie veel verder ging dan alleen oefeningen voor haar pols. “Ze keken niet alleen naar mijn hand, maar ook naar mij,” vertelt ze. Mijn angststoornis speelde in het begin wel een rol. Ik was na de eerste operatie echt bang om mijn pols te bewegen. Alles voelde kwetsbaar en spannend.”
Die angst werd nooit weggewuifd. Integendeel. De therapeuten namen de tijd om uit te leggen wat veilig was en wat niet. “Als iets pijn deed en ik raakte in paniek, stelden ze me gerust. Dan legden ze rustig uit dat het vervelend voelde, maar geen schade kon doen. Dat gaf vertrouwen.” Ze mocht haar herstel op haar eigen tempo doen, zonder druk. “Als ik iets niet durfde, werd dat gerespecteerd. Als het even niet lukte met oefenen, dan was dat ook oké.”
“We konden serieus zijn wanneer het moest, maar we hebben ook ontzettend veel gelachen. Dat was precies wat ik nodig had”
“Die combinatie van deskundigheid, geduld en humor maakte voor mij het verschil. We konden serieus zijn wanneer het moest, maar we hebben ook ontzettend veel gelachen. Die luchtigheid hielp mij enorm. Met mijn gevoeligheid voor spanning en somberheid was dit precies wat ik nodig had.” Het zorgde ervoor dat ze durfde te bewegen, durfde te proberen en stap voor stap weer vertrouwen kreeg in haar eigen lichaam.
Een nieuwe hobby en een bijzonder cadeau
Omdat haken door de draaibewegingen van haar pols niet meer mogelijk was, moest Dinphy afscheid nemen van een geliefde hobby. Dat was niet makkelijk. Maar tijdens haar herstel ontdekte ze iets nieuws: Diamond painting. “Het kost geen kracht en nauwelijks polsbeweging. Ik kon eindelijk weer creatief bezig zijn.”
Die nieuwe hobby groeide uit tot meer dan alleen tijdverdrijf. Het werd onderdeel van haar herstel. “Ik merkte dat ik steeds iets meer durfde. Eerst met brace, later zonder. Dat gaf me zoveel zelfvertrouwen. Ik heb mijn creatie laten zien aan Janneke en Ardjan en die waren heel enthousiast.”
Toen ontstond het idee voor een cadeau. “Ik dacht, ik ga iets voor hen maken. Als dank.” Ze maakte een grote diamond painting van haar twee therapeuten, een werk waar tijd, geduld en doorzettingsvermogen in zit. “Dat voelde heel symbolisch. Ik heb dat gemaakt tijdens mijn revalidatie, met een pols die nog lang niet klaar was.”
Het cadeau kreeg een vaste plek binnen het centrum. “Dat vind ik zó bijzonder. Dat iets wat ik heb gemaakt, nu daar blijft hangen. Diamond painting is nu mijn nieuwe passie. Ik ben er een beetje aan verslaafd geraakt.”
Voor Dinphy staat één ding vast: haar traject bij het Hand & Pols Centrum was veel meer dan therapie alleen. “Het was een warm bad. Ik voelde me gehoord, gesteund en gezien. Dat heeft me niet alleen geholpen bij mijn herstel, maar ook als mens.”
